Znowu wypadłem z obiegu. Niezbyt długo byłem czynnym zawodowo dziennikarzem. Postanowiłem dać sobie spokój przynajmniej na rok. Przez gazetę rośnie sterta tekstów, których nie potrafię dokończyć. W ciągu tego roku chciałbym nieco podnieść kwalifikacje, nie tyle jako dziennikarz co jako pisarz. Poszukuję czegoś, co da mi nowe spojrzenie na rzeczywistość i wgląd w przestrzeń nadrealną. Znalazłem już dwie rzeczy i w ciągu najbliższych dni okaże się co będzie dalej.
Prawie rozstałem się z Creamerem ale chyba oni wierzą we mnie bardziej niż ja sam. Zespół wkracza na ścieżkę przygód. Głównie dzięki szatańskim pomysłom Pathy.
Rozstałem się też z kimś dla mnie ważnym. Czuje się jak szmata. To, co kiedyś nazywałem pozerstwem, dresiarstwem, obłudą i głupotą - teraz stało się częścią mnie, nieodwracalnie. Nie mogę siebie zaakceptować.
To, co uczyniłem pewnie wielu się podoba, ale nie mnie. Najgorsze, że ci, którzy tak postępują będą mnie teraz uważać za równego gościa. Cholera. Dla jasności - nie zrobiłem nic z tego co pokazują w mydlanych operach, podjąłem tylko decyzję najgłupszą z możliwych. Jest to bolesne, ponieważ zawsze wierzyłem, że akurat ta forma głupoty mnie nie dotyczy.
wyrzuty sumienia wpierdalają mnie do tego stopnia, że zacząłem poszukiwać czegoś złego. Ścigam diabła i bawi mnie to.
Upraszczając, dobrze się czuję ale z lekka nadszarpnąłem własne ideały. Dziwne. Jestem o krok od nazwania siebie… kurwa… nawet nie umiem znaleźć słowa… zdrajcą? Sprzedawczykiem? Może dziwką? Z drugiej zaś strony, wreszcie odnalazłem jakąś tam równowagę.
Wiem, że ogólnie przyjęte normy etyczne nie klasyfikują mojego postępowania jako złe, ale… no kurczę. ja już chyba nie wiem co jest dobre a co złe.

Zależało nam na tym. Ona zmuszała mnie do obierania trudniejszych ścieżek. Nadrobiła lukę w moim wychowaniu, lukę, której nie zauważyli rodzice. Nadała sens mojemu życiu. Przyszła, naprawiła mnie i poszła. Nie rozumiem kim była. Aniołem stróżem, który zrobił swoje i zamknął sprawę? Przyjąłem jednak założenie, że anioły nie istnieją. Jaki ona miała w tym interes. Kiedy ją poznałem nie umiałem żyć, potem nie umiałem żyć bez niej a teraz umiem funkcjonować w społeczeństwie. Wygląda na to, że z wysoka kuka na mnie Pan.

Sam już nie wiem co się dzieje. Czuję się źle i zarazem dobrze. Być może tak właśnie ma być?
Spędzę kilka chwil z opowieścią Tom Tom’a i zobaczę co będzie dalej.

I robię zajebiste byki. Przynajmniej to się nie zmienia.

Ktoś zaproponował nam występ. Bardzo fajny, w sumie - byłoby to nasze pierwsze wyjście na dużej imprezie. “Chcecie tam zagrać? Tylko wiecie - do jutra rana musicie wiedzieć, że dacie radę i nie zawalicie. Macie mieć czas i transport…”. Ucieszyliśmy się, następnego dnia każde z nas załatwiło sobie urlop na dzień koncertu, wiedzieliśmy też, że nie będzie problemów z transportem. Odwiedziliśmy “menedżera”, żeby przekazać mu informację o naszej, stuprocentowej gotowości. Gość był zdziwiony. Powiedział, że tak właściwie to nic jeszcze nie wiadomo na temat imprezy, na której mieliśmy grać, zakończył rozmowę stwierdzeniem, że może w przyszłym tygodniu bedzie coś wiedział. Eeeeh, to nam miny zżedły. To już nie pierwszy raz straciłem kilka godzin na rozmowie z tym facetem na temat koncertu, sesji nagraniowej itd. Trwa to ponad pół roku. Koleś albo nie potrafi albo nie chce nam pomagać, ten fakt sam w sobie nie jest problemem. Prawdziwie wkurzające jest to, że my musimy słuchać obietnic bez pokrycia a każda nowa propozycja to godzina lub dwie godziny monologu. Zabawne. Jeżeli nie liczyć kilku maleńkich imprezek lokalnych to wszystkie osiągnięcia Creamera są wynikiem zabiegów członków zespołu a człowiek, który najbardziej opowiada o tym jakbardzo nam pomaga nie zrobił jeszcze nic. Creamer powinien być niezależny od instytucji a wolność kosztuje. Perkusja, nagłośnienie, mikrofony, miksery, sala prób i paliwo. Nawet nie próbujemy tego policzyć ale musimy te pieniądze wyłożyć jak najszybciej. Na szczęście dysponujemy jakimś tam budżetem i zgromadzenie sprzetu nie potrwa długo. Najtrudniej będzie znaleźć lokal. Jak już uda nam się to załatwić to nie będziemy mieli problemów z koncertami, bo nie będziemy musieli prosić o udostępnienie urządzeń.

To mój jedyny problem. Pozatym wszyscy zdrowi i jest ogólnie dobrze.

Kuuurde no. I co ja teraz zrobię z tym urlopem na środę?

Pfff.

Cześć.
Jako dziecko marzyłem o tym, że wybieram się w podróż dość nietypowym środkiem lokomocji lotniczej. Transportowała mnie niewielkich rozmiarów wysepka, na jej środku znajdował się duży, stary, drewniany wiatrak.
Kilka lat temu podobny motyw zauważyłem w teledysku Gorillaz do piosenki Feel Good Inc, później powtórzył się on także w klipie do El Manana. Dzisiaj stwierdziłem, że wiatrak jest ciekawym sposobem na rozpoczęcie przygody z animacją komputerową.
Nie mam zbyt dużych ambicji, chciałbym się w końcu porządnie nauczyć Flasha. Niestety mam zbyt słabą wyobraźnie, żeby dostrzec szczegóły wiatraka, z moich dziecięcych marzeń, postanowiłem więc, że oprę się na tym co widzę u Goryli.
Nie jestem rysownikiem ale potrzebuje linii, które umożliwią mi stworzenie obiektów animacji, musiałem wiatrak narysować - jest to zdecydowanie szybsze rozwiązanie od wycinania wiatraka z kadrów klipu.
Moje zadanie będzie polegało na obracaniu “śmigłem”. A w ogóle to nie umiem nadać mu takiego kształtu, jaki potrzebuję. Wieża wymaga jakiejś pseudo-głębi.

Zabawne. Właśnie odkryłem, że mam podobne odczucia odnośnie rysowania i gry w bilard. Nie umiem tego robić, ale lubię to Poczułem się jak dziecko. To już drugi raz dzisiaj. Za pierwszym razem cofnąłem się o kilka lat do tyłu kiedy usłyszałem jak reporter RMF-FM podejmuje mizerne próby zagrania utworu Samba Pa Ti - Santany

Ładnie wygląda niebo nad Kartuzami. Idę na spacer.

-p

Elo, elo.
Dobra, za nim “co i no” to klikczemy, czytamy i zabieramy się za realizację marzenia małego człowieka:
http://www.mammarzenie.org/newspolska/2008/mateusz.php

Chyba coś tu nie gra. Jestem szczęśliwy. Zupełnie nie mam problemów. Najczęściej jest tak, że przejmuje się cudzymi problemami. Tym razem mam pełnego banana na buzi. Proszę nie pisać do mnie na gg, że coś tam. Radźcie sobie kurcze. Niedługo przyjdzie mi się pożegnać ze wszystkimi tymi, z którymi dane miałem szczęście w życiu się spotkać (kulcik!). Przedtem jednak muszę napisać dwa teksty. Ten drugi będzie nawet ciekawy.

Jestem szczęśliwy, czuje się dobrze. Mam słońce w plecaku. Jestem bezużyteczny ale nie na długo. Zbliża się przyszłość. No i w końcu ktoś otworzył klatkę. Teraz… Nie ma żadnego teraz - czas jest dla mnie niczym bo nie liczę już lat. Przecież wiesz, że tego bym Ci nie zrobił, nie musisz się bać. Własne błędy umiem naprawić. Hmm… i z każdej opresji mogę Cię uratować. Nienamacalny (pfff) raczej tak tego nie odbierasz. Pokażę Ci, będziesz widzieć szerzej. Widzisz? Teraz wszystko samo się układa. Wybierz cokolwiek. Usiądź i olej sprawę, zapomnij, że wszyscy jesteście inni - laseczki i ziomale. I kto Twoim zdaniem gra naprawdę zajebiście? Wrzucają Ci obrazki - jak w kalejdoskop. Czy tracisz poczucie realności kiedy gasisz światlo?
Mistyczne? Być może.
Duchowe.
Właśnie dla Ciebie.
Pojawia się, żeby z błota Cię wyciągnąć gdy zbliżasz się do szaleństwa.
Bez życia.
By znać definicję, wiedzieć czym jest życie.
Bezcenne.
Dla Ciebie, bo wrzucę Cię na szczyt gównianej machiny marketingowej.
Podoba Ci się to? Dymiąca lufa (puff).
Dobry - z tym małym dowodem sympatii.
Należysz do tych opętanych.

I znowu. Jestem szczęśliwy, czuje się dobrze. Mam słońce w plecaku. Jestem bezużyteczny ale nie na długo. Zbliża się przyszłość. Taka esencja, coś zupełnie podstawowego. Nie mając tego pozwalasz bym poznał twoją dziecięcą osobowość. “Rytm - czujesz go lub nie”. To błędne rozumowanie. Ja w nim jestem.  Jestem w każdym pączkującym drzewie, w każdym młodym pędzie. W każdej obserwowanej przez Ciebie chmurce. Widzisz mnie na własne oczy.

Ja widzę zniszczenie i śmierć. Korupcję nawet w niebie (sic!). Mam chory plan - mogę przyssać się do Twojej egzystencji. Nie trzeba być napompowanym, żeby być najlepszym pałkerem. Masz mnie za przewodnika. Widzisz mnie dlatego, że nie patrzysz oczyma. Postrzegasz świat duszą - to ma się gdzieś w środku. Gdzieś tutaj sobie pałkuje a ja obok zgrywam mentora. Można walnąć kilka rytmów, żeby kurwa zapamiętali. Przytargałem to wszystko by umożliwić Ci przeżycie gdy prawo jest bezprawne (tu i teraz). Odczucia i przeżycie odbierane przez Ciebie jako nieaktualne i martwe. Nie bój się. pamiętaj - wszystko jest w Twojej głowie.

I znowu. Jestem szczęśliwy, czuje się dobrze. Mam słońce w plecaku. Jestem bezużyteczny ale nie na długo. Zbliża się przyszłość.
Mam powody do szczęścia i dobrego samopoczucia. Noszę słońcę w plecaku. Nie jestem nikomu potrzebny ale to chwilowe. Moja przyszłość zbliża się ku teraźniejszości…

русский язык…

English

Co mnie podkusiło powiedzieć jego ten sęk?

Się facet produkujesz… Mówisz najładniej jak potrafisz, nawet przecinki przed “że” da się usłyszeć. Starasz się zrobić wrażenie sympatycznego, miłego, inteligentnego i kulturalnego. Powtarzam dużymi literami: KULTURALNEGO. Cóż z tego. Panna przytoczy Ci anegdotę o obciąganiu laski w kiblu. Możesz wstać i wyjść, ale wtedy to Twoje zachowanie będzie niekulturalne (a przecież nie o to chodziło). Musisz więc się pomęczyć w jej towarzystwie i odprowadzić ją do domu.

Się widownią nie krępuje tylko leci kodem nowym
Polityczno zawodowym i się kurwa czuje zdrowy.

“Babeczki są do bani” - może i tak ale kalectwo kulturalne dotyczy całego społeczeństwa.

Niedawno wyskoczyłem na piwo z moją koleżanką. W zasadzie to nie ważne z kim byłem. Bez znaczenia jest czy była to kumpela, dziewczyna czy siostra. Dosiadł się do nas jakiś obcy typek. Gostek typu lanser/narcyz. Chciałem zafundować mu monolog w stylu:

“Nie wiem, czy chcesz poderwać moją koleżankę, czy sprzedać mi speeda, ale nam przeszkadzasz. Zrób nam tę grzeczność i spierdalaj.”

Jednak moja towarzyszka mnie wyręczyła. Dwoma zdaniami spowodowała, że koleś poczuł się maleńki i zagubiony. Narcyz zabrał swoje piwo i cichutko wycofał się na z góry upatrzoną pozycję (dalej próbował podrywać barmanki).

Facet, który dosiada się do dwojga ludzi i próbuje poderwać dziewczynę musi być desperatem o skłonnościach samobójczych.

Cholera, wchodząc do pubu nigdy nie wiem czego się spodziewać. Generalnie przesiadywanie w knajpach jest niebezpieczne. Albo jakiś pozer bezczelnie usiądzie przy moim stoliku, albo wprosi się kumpela, która potrafi głuchego zagadać na śmierć. Pomijam już prezesów stoczni, pederastów i naćpanych dresiarzy ale dlaczego tak żadko poznaję fajnych ludzi, tak żadko dostaję darmowe piwo a jakże czesto spotykam popaprańców?

Cholera no, nikt nie mówił, że będzie łatwo. Pfff, kota sobie w końcu kupię.

Pasjonaci chcący testować systemy operacyjne na tzw. wirtualnych maszynach byli do niedawna skazani na rozwiązania komercyjne. Niedawno ukazał się, opracowany przez Sun xVM VirtualBox. Jest to nowoczesne środowisko typu VM działające w systemach operacyjnych Windows, Linux, Macintosh, Solaris.

Aplikacja ma niecałe 20 MB. Ma też ciekawe możliwości. Twórcy twierdzą, że ich aplikacja uruchomiona wewnątrz innego VM potrafi usprawnić działanie aplikacji nadrzędnej. Ja uruchomiłem CDLinux.pl (małą wersję) i działa bez zarzutu.

Screeny: http://www.virtualbox.org/wiki/Screenshots
Pobieralnia: http://www.sun.com/software/products/virtualbox/get.jsp

Dzię-dobry. Tu, wasz ulubiony, Przemek Wolski.
Wczoraj, aby odpocząć od malowania postanowiłem zająć się “programowaniem” w PHP. Cóż. Najpierw miałem problemy, żeby uruchomić sesje (!). No kurwa, ja pierdolę. Już chciałem prosić K. o pomoc ale w ostatniej chwili (tuż przed wysłaniem opisu problemu na gg) zaskoczyłem co mam źle (zaaaapomniałem o uchwycie do zmiennej). Działa! (Jes! Jes! Jeeees!) Nie działa. Raz wyłączona sesja w żaden sposób nie chciała umrzeć (nie dało się wylogować z panelu). Znowu opisałem problem i prawie wysłałem to kumplowi ale na szczęście sam znalazłem (głupi) błąd w kodzie. Generalnie gdybym nie był tak roztrzepany to oszczędziłbym masę czasu.
Panel administracyjny działa. Ma lukę jak smok ale zabezpieczenie to drobiazg. Postanowiłem, że ze szczęścia uchleję się i narzygam na podłogę.
Jak postanowiłem, tak zrobiłem. W knajpie zgubiłem kolczyk. Nie wiedziałem, że można zgubić kolczyk umieszczony w brwi. Było już dość późno, kiedy postanowiłem wracać. Pomijam opis stanu, w jakim się wtedy znajdowałem. Przypomniałem sobie, że w domu matki mam jeszcze zapasowy kolczyk - mniejszy, używam go kiedy idę grać w piłkę, aby zminimalizować prawdopodobieństwo uszkodzenia (się).

Generalnie cieszyłem się, że ta sesja działa ale największe osiągnięcie miało nastąpić nad ranem.

Koleżanka, z którą piłem podarowała mi (mi?) kwiaty. Dwie, różowe piwonie.

W radiowozie siedziały dwa kebaby i dwaj policjanci. oto co widzieli:
Nawalony długowłosy typ, w wiatrówce koloru (ciemnego) khaki i jasnych dżinsach porusza się chwiejnym krokiem w kierunku deptaku, co chwile wąchając duże, różowe kwiaty.

Kiedy ich minąłem, niebiescy zastanawiali się nad tym - “co oni kurwa dodają do tych kebabów?”.

Wszedłem do mieszkania matki, zmieniłem kolczyk i wyszedłem nikogo nie budząc. Był to niewątpliwie wielki wyczyn. Zważywszy, iż wszelkie poprzednie próby (przy zachowaniu maksymalnej ciszy) kończyły się niepowodzeniem.

***

Po powrocie okazało się, że ktoś na mnie czeka.

- Dlaczego nie śpisz o wpół do trzeciej?
- Dlaczego wracasz o takiej godzinie?
- Przyniosłem Ci kwiaty.
- Jakie kurwa kwiaty?!?
- Brow… te.. no… kurde… piwonie! O. Różowe. Na dzień kobiet.
- Tak, dzień kobiet. Wszyscy przyłazicie do domów schlani, z jakimś głupim kwiatkiem, ale Ty dodatkowo masz trzy miechy obsówy.

***

Przepraszam za spóźnialstwo. Taka konfiguracja.

a Beautiful Day!

Pa.

I ciągle pada na Kaszubach. Przez tydzień nie miałem styczności z internetem, nadrabiam zaległości, jednak najciekawsze lektury zostawiam sobie na wieczór. Coś mi znowu chodzi po głowie i gram mało znaną piosenkę, tak ja pokazują panowie na filmie:

Niedawno byłem na próbie trójmiejskiego zespołu Feedback. Nawet zagrałem z nimi dwie piosenki. Jezu na gitarze, uwielbiam grać na gitarze. Z sześciostrunowym elektrykiem czuję się bardziej naturalnie niż z basem. Feedback poszukują dodatkowego gitarzysty. Ja im nie pomogę. Kiedyś powiedziałem, że creamer będzie ostatnim zespołem, w którym gram. Może kiedyś obie kapele zagrają razem. Dobrze mi z CRM nawet jeżeli uwielbiają zmieniać basistów. Będę regularnie zaglądał na próby Feedback i jeździł na koncerty. No i proszę o kontakt samotnych wioślarzy z okolic trójmiasta i Kartuz.

Unos, dos, tres, catorce!
Turn it up loud, captain!

Nara.

Алфавит уже мы знaем,
уже пишем и читаем.
И все буквы по порядку
без oшибки называем

однажды я буду читать “Мастера” на русском языке… jak się odmieniać nauczę. Pfff, masakra.